Het blijft groeien

Wat is dat toch dat er tussen de stoepstenen in de tuin van alles blijft groeien?
Een aantal weken geleden had ik de stoep al een klein beetje schoongemaakt en de sporadische groene plukjes gras tussen de voegen weggehaald. Net na de winter, toen stond er echter nog niet zoveel.

Vandaag sta ik weer bij dezelfde stoep en wat denk je. Ik moet weer aan de slag, groeizaam weer geweest zeker.

Allereerst heb ik staan kijken en denken; Hoe krijg ik dit op een makkelijke manier weg? Wat te doen zodat het niet meer terug komt, zodat ik niet weer over 4 weken aan de bak moet.
Het bijzondere is dat ik me dat elk jaar afvraag.

Wegbranden ..... , Wegspuiten met gif ....., Weg krabben met ......  of is er een andere manier?



Om dit jaarlijks terugkerend werk sneller, beter en efficiënter te doen ben ik toch weer op zoek naar nieuwe informatie. Deze kennis heb ik nu nodig, ik wil dit werk nu doen, het is tenslotte weekend en de komende tijd komt het er niet van. Dus internet op en de kennis die ik nodig heb gaan ontdekken.
Ondertussen ook al vrienden gepolst hoe die dat doen? Dan is een vrienden groeps-app heel handig en het werkt snel. Leve Whats-App! Dat laatste levert informatie op: verkoop je huis, asfalteren en laat toch groeien, daar heb je vrienden voor!!! Zo was er even wat afwisseling met de vrienden, toch weer even contact gehad met de vriendenclub.

Na informatie gelezen te hebben en na gewikt en gewogen te hebben wat te doen, ben ik eruit. Branden is niet echt een optie. Werkt niet zo handig. Wegspuiten is ook zo iets. Hoe giftig is het en hoe schadelijk is het voor onze hond, onszelf en het milieu?

Wat overblijft is wegkrabben, wat meer werk maar voor ons toch de beste optie. Het voordeel van krabben is dat je direct resultaat ziet. Het wordt steeds mooier. Dan komt echter het tweede dilemma, hoe krab ik het snelste. De hele middag op de knieën zitten is ook niet fijn. Dus maar als klusser aan de slag. In de schuur eens rondgekeken wat er allemaal ligt.

Een steel, een verfkrabber en aan de slag. Met de slijptol de verfkrabber voorzien van een punt en dit in de steel vastgezet.

Ik kan blijven staan en heb er zowaar plezier in. Enerzijds dat ik iets nieuws gemaakt heb en anderzijds omdat het toch sneller gaat.

Is dit leren of niet, een probleem aanpakken op het moment dat het speelt, juiste bronnen gebruiken om te leren en inventief zijn met wat je hebt.

Zouden studenten dat ook niet fijner vinden? Een probleem zien, je netwerk gebruiken, met elkaar erover praten, informatie zoeken en aan de slag. Geweldig als onderwijs er zo uit zou zien.



Zondagmiddag 19.00 uur, helaas tegenvaller, de stoep is nog niet schoon, het regent alweer. Dus tijd voor andere dingen en vast nadenken hoe ik dit volgend jaar ga aanpakken ........
Nu lees ik net een appje dat schoonmaakazijn ook werkt. Wel met de opmerking dat je daarna geduld moet hebben en dat het enkele dagen droog moet zijn. Het feit dat er niet direct resultaat geboekt wordt vind ik maar niks.... Dus blijven krabben.

Het was echter een leerzame, ontspannen middag. Met al zichtbaar resultaat, een schonere stoep in wording.

Nieuwsgierigheid

Ontdekken is leuker dan weten

Jonge kinderen zijn continue bezig om te ontdekken, zitten overal aan, proberen van alles uit. Alles in het teken van nieuwsgierigheid en om ervan te leren. Is het eenmaal bekend, dan weten ze wat het is, wat het met je doet of wat je er mee kunt. Alles stoppen ze in de mond, proeven, ruiken en voelen overal aanzitten tot vervelens aan toe.

Is ze dit aangeleerd om het zo te doen? Het is instinctief dat jonge kinderen dit doen.
Wat doen wij als ouder, enerzijds leren we ze eigenlijk de nieuwsgierigheid af en anderzijds proberen we ze te leren wat goed of niet goed voor ze is. Dit gaat de rest van je leven zo door. Door ervaring leer je. Zelfs wij als volwassenen moeten eigenlijk nog nieuwsgierig zijn om achter dingen te komen. Hoe werkt die iPhone nu? Welke instellingen zijn het beste? Wat kun je nog meer doen om goede lessen te geven?


Nieuwsgierigheid is naast een aangeboren ook een zich ontwikkelend eigenschap. Nieuwsgierigheid kan worden versterkt of worden geremd door de omgeving. Ouders remmen nieuwsgierigheid af uit bezorgdheid en/ of omdat ze zelf misschien beter weten wat de gevolgen zijn en de jonge kroost willen beschermen. Zeker zal ook meespelen dat ze proberen de jonge kinderen iets te leren.

Nieuwsgierigheid stimuleert interactie met de omgeving. Gelukkig is de mens een proactief op zich staand uniek handelend individu. Vanuit dat oogpunt is er een onderliggende behoefte om aan nieuwe ervaringen en kennis te komen.

Ontdekken wat er in je omgeving gebeurt, plaatsvindt of afspeelt. De wereld om je heen wordt begrepen en dus ontdekt.

Eenmaal ontdekt en dus kennis opgedaan zou moeten uitnodigen om weer iets nieuws te willen ontdekken of om nog nieuwsgieriger te worden.

De tegenhanger van nieuwsgierigheid is misschien wel vrees. Vrees voor het nieuwe....

Wat doet dat met mij en hoe overleef ik dat? Vrees dat je iets zal overkomen.

Nieuwsgierigheid en vrees voor het nieuwe en dus het onbekende zullen altijd naast elkaar blijven bestaan. Het nieuwe van de ontdekking versus de vrees voor het onbekende.

Werken en leren met nieuwsgierige studenten en docenten maakt het werk vele malen leuker en een stuk gemakkelijker voor iedereen. Helaas weten we maar al te goed dat dit niet de dagelijkse praktijk is. Sommige studenten komen maar moeilijk tot een dusdanige actieve houding dat ze nieuwsgierig zijn/ worden. Studenten worden dan bestempeld als lui, ongeïnteresseerd en dus ongemotiveerd. Als de motivatie bij de docenten onvoldoende aanwezig is zal deze de student niet goed aanzetten tot nieuwsgierigheid en dus ontdekken.

De cruciale vraag is dan ook hoe kun je studenten nieuwsgierig maken. Als je dit kunt bereiken gaat leren wellicht vanzelf. De intrinsieke motivatie zal alleen maar toe nemen.
Hetzelfde geldt voor de medewerkers binnen een school: Hoe kun je deze nieuwsgierig maken dat ook zij willen ontdekken? Op deze manier stimuleer je de intrinsieke motivatie van de docent.

Wat zou het teweeg brengen als iedereen nieuwsgierig zou zijn naar nieuwe dingen? Een grote ontdekkingstocht naar het onbekende.

Dit zou iets zijn voor de didactische en pedagogische aanpak van een team professionals. Een aanpak die uitgaat van het ontwikkelen van nieuwsgierigheid!

Een nieuwe bakker

Zaterdagmorgen ga ik altijd naar de bakker. Lekker brood voor het weekend en een kleine voorraad in de diepvries. Doordeweeks hebben we het te druk om naar de bakker te gaan.

In de winkel zie je elke zaterdag dezelfde mensen. Al jaren hoor je ze hetzelfde bestellen. Dat doe ik trouwens ook.

Vanmorgen was echter een bijzondere ervaring.
Al weken heeft de bakker aangekondigd dat er een nieuwe bakker zou komen. Een overname door een collega uit een ander dorp. Met folders en krantenartikelen werden we als consument erop voorbereid dat er wijzigingen zouden komen. Ander brood, ander assortiment, ander uiterlijk.

Vandaag was voor de zaterdagmorgen klanten de eerste confrontatie met de nieuwe broodlijn. Hoe bijzonder is het om zelf te voelen en te zien wat dit met je doet, zowel bij de andere vaste klanten als bij het personeel zie je dat aan hun houding en uitstraling, vertwijfeling, zoekende. Hier blijkt maar weer eens dat een verandering accepteren niet makkelijk is. Dat heeft tijd nodig.

Ik hoor de klant voor mij zeggen: 'Ik wil graag het brood welk altijd links boven lag!' Sorry zegt de winkeldame, dat hebben we niet meer, gelukkig draagt ze enkele alternatieven aan. Met een wantrouwende blik kiest de klant een brood. Zal mij benieuwen hoor ik haar zeggen.

Aan het personeel bespeur ik ook een gewenningsproces. De kassa werkt anders, de bestellingen terugvinden is niet makkelijk en ze moeten veel adviezen geven over het assortiment. Met als gevolg, het duurt langer. Elke klant is langer bezig met kiezen en dus keuzes maken. Ook dat levert een vervelende situatie op.

Toen ik binnenkwam zag ik al dat er iets veranderd was. Het zonnepitbrood, welke wij al jaren eten, was er niet meer. Op de plek waar dit altijd lag, lag iets anders. Er ontstaat twijfel bij het zien van al die nieuwe broden. Slik, wat nu........

Welk brood zou lekker zijn en welk brood is hetzelfde als 'vroeger (vorige week)'? Hoe reageren ze thuis als ik met iets anders thuis kom? Alom vertwijfeling, gelukkig ook bij de andere klanten, om me heen hoor ik, 'oh wat jammer', 'wat lijkt erop', 'dan doe maar wat minder, ik wil het eerst proberen'.

Mijn beurt:

Ik moest me ter plekke ook aanpassen, geen klein suikerbrood meer van 400 gram, maar van 600 gram. Geen rond zonnepitbrood meer maar een vierkant zonnepitbrood welk er het beste op lijkt volgens de verkoopster. Geen bruine bollen per 5 verpakt maar per 6. Kies ik nu één of twee zakken. Had er altijd twee dus 10. Tjee, wat een vertwijfeling, 6 broodjes of 12. Ik kies 1 zak dus 6 broodjes.

Ik ben benieuwd of er volgende week een opstand komt van de klant, 'ik wil mijn oude brood terug'. of ik zie de oude vaste klant niet meer terug. Eerst nog maar eens een andere bakker uitproberen. Helaas is er dan niet veel keus. Er zijn niet veel bakkers meer in het dorp.

Geef de bakker een kans, zou ik zeggen.

Is de bakkers verandering een verbetering? De tijd zal het leren, het is wennen.
Een verandering kan echter ook weleens noodzakelijk zijn, de oude bakker wilde wat anders. Dat is ook keuzes maken.

De jeugd is geweldig

Daag de student uit, geef een goede begeleiding, coach ze op een goede manier, geef als docent/ instructeur het goede voorbeeld en ze gaan ervoor. Help en ondersteun ze als ze het spoor bijster zijn, zet ze weer op het goede pad.

De afgelopen weken heb ik wederom gezien dat de jeugd tot veel grootste dingen in staat is als ze uitgedaagd worden.

Het pop-up restaurant van de Hotelschool en Arends Culinair. Samenwerking tussen school en bedrijfsleven om gedurende 2,5 week een pop-up restaurant te runnen in Venlo. Docenten/ instructeurs en de eigenaars van Arends Culinair hebben de studenten begeleid en gecoacht naar ondernemerschap. Iedereen heeft laten zien dat ze echt 2,5 week een echt restaurant kunnen runnen.
De begeleiding en coaching is gestart in november 2015 en had de afgelopen weken zijn hoogtepunt. 24Drie, het restaurant was een feit. Veel gasten hebben genoten van de jeugd. De coaching en begeleiding is het halve werk, de rest doen de studenten zelf. Docenten/ instructeurs die zelf meehelpen als het even tegenzit is het goede voorbeeld geven. Daarna weer loslaten......

De Champion Challenge, het tweede voorbeeld, een interne wedstrijd tussen zelfstandig werkende koks en zelfstandig werkende gastheren/ vrouwen. Opgezet en uitgevoerd door fanatieke betrokken vakmensen uit het bedrijfsleven. Samen met school voor de student een mooie wedstrijd georganiseerd. Je zag de studenten uitgedaagd worden door een mooie maar pittige opdracht.

Afgelopen week was de musical van de opleiding recreatie, niet van de Hotelschool, maar wel een unieke prestatie van een groep geweldige jonge mensen.
Een musical organiseren die klein begon, het zou een klein project zijn maar groeide uit tot een grootste prestatie. Twee voorstellingen in de Maaspoort Venlo. Twee geweldige avonden met dans, muziek en geen playback maar echt gezongen.

Hier ook weer, goede begeleiding, goede coaching en docenten die het voorbeeld geven door mee te spelen, te dansen en te zingen. Ook hier professionele ondersteuning van professionals uit het bedrijfsleven. De aanloop was ook hier lang, voorbereiden, oefenen, oefenen en nog eens oefenen, het heeft geloond. De musical "De Drie Musketiers" met de pakkende slogan "Eén voor allen, allen voor één". Studenten, docenten/ instructeurs met bedrijfsleven, allen met één doel voor ogen, presteren voor een geweldige prestatie.

Kennis en ervaring van het bedrijfsleven bij projecten op school, hoe geweldig is dat. Daardoor kun je de studenten beter uitdagen en motiveren tot grootste prestaties. Het is echter.....

Binnen vier weken 3 geweldige projecten van en door studenten. Alle 3 de projecten om de student te laten groeien in zijn vakmanschap, samen met het bedrijfsleven.

Dat is de toekomst, meer samen. "Eén voor allen, allen voor één"

Opstappen en uitstappen

Het onderwijs wordt niet van vandaag op morgen beter....

Het wordt beter als we bereid zijn om te investeren. Natuurlijk zegt iedereen dan laat de organisatie maar in mij investeren. Dat ik een scholing moet volgen is een taak van de baas, die moet tijd en geld vrij maken voor mij, voor mijn ontwikkeling.

Voor mij!! Omdat de baas het wil! Vreselijke woorden.

Zo krijg je naar mijn mening over een paar jaar geen beter onderwijs. Beter onderwijs begint bij jezelf, wil jij een authentieke medewerker zijn die zich inzet om de student te laten ontwikkelen.

Is de eerste stap dan niet dat jij als onderwijsmedewerker je wilt ontwikkelen? Zelfs zonder dat je baas zegt dat je je moet scholen. De motivatie om te scholen begint bij jezelf. Intrinsieke motivatie om het beste uit jezelf te halen zodat je het beste uit de student kunt halen.

De persoonlijke ontwikkeling van een onderwijsteam doe je door een professionele uitstraling te creëren. Een omgeving waar ontwikkeling voelbaar is bij iedereen, bij de medewerker en bij de student. Zelfs bij de medewerkers die niet direct betrokken zijn bij het onderwijs. Dus ook de facilitaire ondersteuning en andere ondersteunende diensten. Iedereen straalt zijn eigen professie uit en draagt dit uit.....

Medewerkers trainen doe je met elkaar, niet alleen losse vakcursussen (deze trouwens ook) maar langdurige aandacht voor ontwikkeling. De druppel wordt vanzelf een vlek en spreidt zich uit over een team of organisatie. Een professionele organisatie. Met kleine stappen vooruit, waar elke medewerker in zijn professie (van docent tot conciërge) zich thuis voelt en dus tevredener zijn werk uitoefent.

Ik omarm de werkwijze van Stichting Leerkracht, ondertussen ben ik ook al zover dat de naam niet alleen moet zijn 'Stichting Leerkracht'. Het gaat verder dan alleen de onderwijsmedewerkers. Ook de receptie mevrouw, de kantine medewerker en de conciërge hebben een professie en dragen bij aan een professionele omgeving waarin de student het beste leert.

Het zou moeten zijn "Stichting Kwaliteit Schoolmedewerkers".

De trein gaat verder, ondertussen moeten ook de niet onderwijsgevenden opstappen om bij te blijven. Hoe ziet het toekomstgericht onderwijs eruit is voor hun ook van wezenlijk belang? Van mij zijn ze welkom en mogen gratis mee bij de onderwijsontwikkeling. Ik ga ze vragen om op te stappen. Hoe kunnen ze anders ondersteunend zijn aan de ontwikkeling van een student.

Trouwens,

Ik heb het de laatste tijd alleen maar over dat de trein voortgaat en wie er niet opzit niet meer mee kan komen. Er is ook niets mis mee om uit te stappen als je er achter komt dat je op de verkeerde trein zit.

Opstappen en uitstappen kan op hetzelfde station.

Trots op de school!

Trots op de school!

Mag dat? Even los van alle innovatie waarin we verkeren en waarin het soms één stap vooruit is en 90 graden bijdraaien. Weer opnieuw nadenken, weer nieuwe regels en aanpassingen. Dan dacht je goed op weg te zijn en helaas, het is toch anders. Nieuwe regelgeving en nieuwe inzichten.

Dat hoort bij innovatie, nadenken, overdenken, denken de goede weg in te slaan en dan toch verkeerd zitten en dus weer bijdraaien.

In alle hectiek van de innovatie gaat school gewoon door. Na een verkeerde weg ingeslagen te zijn, tijd verloren te hebben, kan ik echter ook nog trots zijn. Dat zorgt ervoor dat we door blijven innoveren. We willen uiteindelijk een goede opleiding zijn en worden voor de student en voor de branche.

Waar ben ik dan trots op:

Nu even heel specifiek op één student, die zelf ooit zei dat we hem niet hadden moeten aannemen....
Hij vond zelf dat hij niet paste op een horeca opleiding. Diezelfde student is echter gegrepen door een Barista virus. Opgedaan op school!
Zo erg, dat hij in zijn vrije tijd maar bleef oefenen met zijn nieuwe passie. Koffie....
Ook op school vroeg hij regelmatig of hij mocht oefenen met het mooie apparaat welk wij in de brasserie hebben staan. En wat is er nu gebeurt! Hij heeft deze week zijn Barista 1 behaald. Helemaal door eigen motivatie, geen dwang van school, zijn nieuwe passie gevolgd. Dan bereik je wat.

Wauw, geweldig. Adriaan, proficiat.

Waar ben ik nog meer trots op?

Dat we eindelijk aan de voorgevel van de school duidelijk kunnen aangeven wie we zijn, wat we doen, en welk vak je bij ons kunt leren.

Boven het restaurant de naam van ons restaurant. In mooie zilveren letters. L'Entree, treedt binnen, welkom bij ons.

Boven de ramen van de keuken, drie mooie banners met studenten erop die plezier hebben, bezig zijn met een vak. De basis hiervoor willen wij graag aanleren.
De koks opleidingen, de gastvrijheidsopleidingen, de bakkerij opleidingen en de horeca ondernemer manager opleiding.

Hiervoor werk ik elke dag met plezier, en ik besef me dat het soms een beetje tegen zit, maar als ik dit zie en kijk naar de student, dan ga ik er weer voor. Dan sla ik maar een keer de verkeerde weg in.

Bijdraaien kan altijd, zolang het maar niet resoluut omdraaien is. Dan innoveer je niet meer maar keer je terug naar het oude patroon.

Open je ogen.

Iets wat ik me al langer had voorgenomen was langer blijven bij een stagebezoek. Meekijken en een helpende hand uitsteken op de stageplek van onze studenten.

Op dinsdag 26 januari heb ik bij een stagiaire (Mannie) van de opleiding 'ondernemer manager horeca' van de Hotelschool meegekeken, meegeholpen en veel vragen gesteld aan de stagiaire. Niet gedacht dat ik daar met veel nieuwe energie, een goed humeur en vol trots op terugkijk.

In de spaarzame tijd die je als begeleider hebt toch tijd en ruimte maken voor zoiets belangrijks. Dit zal zeker niet innovatief zijn,   het kan echter wel je ogen openen..... wat weer kan leiden tot innovatie. Je ogen openen en verder kijken dan je neus lang is. Je ogen en oren open houden zodat je af kunt wijken van gewoontes of gebruiken. Hier komt innovatie uit voort. Open staan voor andere en nieuwe beelden die zich in je omgeving afspelen, je niet opsluiten in 'tunnelvisie' of 'bedrijfsblindheid'.

Het was puur om een betere indruk te krijgen van de werkzaamheden. Nog te vroeg om het te zien als een beoordelingsgesprek of eindgesprek. Ik begrijp nu meer wat er gebeurt, waar de stagiaire zelf trots op is, waar hij tegen aanloopt en waar we dus voor de toekomst nog van kunnen leren. Dit zal er uiteindelijk toe moeten leiden dat we veranderen, stapje voor stapje.

Eerder op bezoek gaan levert blijkbaar goede dingen op, zowel voor mij als voor de stagiaire. Door in de weg te lopen en veel vragen te stellen heb ik uiteindelijk 'Mannie' op weggeholpen met zijn eindopdracht. Ik heb nu ook een beter beeld bij zijn stageplek, iets wat je niet haalt uit een geschreven stuk tekst over de 6P's van het stagebedrijf. Met eigen ogen kijken en ter plekke geeft een beter beeld van zijn werkzaamheden.

Dit bevordert uiteindelijk dus de ontwikkeling van de student, meer aandacht voor zijn stageplek en zijn werkzaamheden.

Fijn ook dat de bedrijven mee wilden werken, stagebedrijf 'Niens Horeca' uit Maasbree en het gemeentehuis Peel en Maas in Panningen. Was een super ervaring.

Educatie verbindt

Verbinden.

Diverse collega's van de hotelschool Venlo studeren bij de Fontys in Eindhoven. Ze zijn bezig met hun HBO lerarenopleiding consumptieve technieken. Ofwel ze studeren om docent te worden aan een hotelschool. Hoe leer je studenten het koks vak of hoe vorm je er een geweldige gastheer van of hoe creëer je een goede brood/ banket bakker?
In het onderwijs werken is een moeilijk, zwaar maar zeker uitdagend beroep. Ondanks de energie die het weleens kost krijg je er veel positieve energie voor terug.

Dinsdag 12 januari was er een symposium met als titel 'Educatie Verbindt'. Introducees waren welkom en ik was gevraagd om mee te gaan. Dit heb ik met alle plezier gedaan. Zelf heb ik ook ooit deze opleiding gedaan, dus ik was nieuwsgierig wat er te leren was die avond.

De gastsprekers spraken over talentontwikkeling en de kanteling van verticale 'top down' organisaties naar horizontale organisaties waar de leden van een team meer naast elkaar werken. Bij talentontwikkeling kun je niet iedereen langs dezelfde meetlat leggen, maar dit nog vaak gebeurt. Iedereen heeft talent, vaak weten we niet waarvoor en vragen we ons af: Hoe ontwikkel/ stimuleer je dat onontdekte talent dan?

Veel is er veranderd, volgens de jonge onderwijskundige medewerkers van Fontys. De jonge sprekers hebben met veel enthousiasme en inzet de avond georganiseerd en aan elkaar gepraat. Dat is een verschil met vroeger. Deze lessen kregen wij van stoffige oude mannen (hoor wie het zegt, ik ben inmiddels ook al 54).

Leuk om te zien dat men zich hier ook steeds bewuster wordt van de veranderingen waar de toekomstige docent mee moet leren omgaan. Er vindt een verschuiving plaats van de strenge docent naar het leggen van een goede relatie met je student. Creëer een community van leren, verbind mensen met elkaar. Zoek naar de balans in groei en ontwikkeling.

Het bijzondere van de avond vond ik vooral dat het publiek bestond uit HBO studenten van Fontys, docenten van Fontys, medewerkers van de administratie van Fontys, zelfs een vader van een docent en introducees.

Iedereen vertelt en is bezig met educatie. Hoe kunnen we van elkaar leren? Dit vond ik de kracht van de avond, luisteren, vertellen en ervaringen uitwisselen over onderwijs. Een keer met andere onderwijsmensen praten dan die op je eigen school werken en ervaringen delen.

Wat we misschien al lang weten maar ook op deze avond weer duidelijk werd was dat de docent het voorbeeld geeft. De docent is het voorbeeld voor de student. Als docent breng je mee wie je bent, zowel in positieve zin als in negatieve zin. Dit moeten we ons telkens realiseren en ons daar zeker bewust van zijn. Heb jij een baal dag en straal je dat uit dan slaat dit over op ......

Laat we beseffen en ons ook realiseren dat we van elkaar nog veel kunnen leren. Dit doen we te weinig. Deze avond heeft mij weer geïnspireerd om te blijven praten met anderen over onderwijs. Dit moeten we allemaal meer doen, zoek elkaar op om te verbinden. Dus onderwijs geven aan jonge mensen verbindt.

Fijn dat ik mee mocht, op naar de volgende keer om met onderwijs 'freaks' te sparren over onderwijs. Deze avond was gratis en voor niets, hoe geweldig. Daarom moet je al gaan :).

Wie volgt.........

En

Geef jij het voorbeeld .......

Wat brengt 2016?

Wat brengt 2016?


De start van het nieuwe jaar is aanstaande. Veel staat ons te wachten met mooie ontwikkelingen. Nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. De kunst zal zijn om deze kansen te zien en te benutten.

Wel een mooi vooruitzicht......

Bij nieuwe ontwikkelingen hoort zeker kijken vanuit verschillende invalshoeken en kennis benutten.


Zo op oudejaarsdag zetten we een familie traditie voort. Dit hoort ook bij terugblikken en vooruit kijken.

Zelf appel en ananasbeignets bakken met bierbeslag zoals het hoort. Een recept uit het "Pauli, Praktijk Werkboek". Niet meer te krijgen maar vol met goede recepten.

Zelf oliebollen bakken, geen kant en klaar beslag maar zelf maken van gist en bloem, gewelde rozijnen en stukjes appel, mm mmm.

Dit uit een oud Haags Kookboek, met plakband blijft het bij elkaar en op pagina 295 een prima oliebollen recept. Zo zie je maar dat je vanuit verschillende invalshoeken een goed resultaat krijgt.
Het beste bakken we ze in een pan die van mijn moeder geweest is. Lekker groot en gewoon op het vuur, ideaal.

Door de jaren heen verschillende recepten geprobeerd en met de huidige combinatie zijn we zeer tevreden.

Na een goede voorbereiding is dit het eindresultaat. Laat het innovatieve jaar 2016 voor de Hotelschool Venlo maar beginnen.

We gaan ervaring ook combineren met nieuwe ideeën, blijven verbeteren. Dit is mijn voornemen voor het nieuwe jaar.

Veel creatieve ideeën voor 2016 gewenst, blijf verbeteren en doe dit vooral in een goede gezondheid.

Proost.