Nieuwsgierigheid

Ontdekken is leuker dan weten

Jonge kinderen zijn continue bezig om te ontdekken, zitten overal aan, proberen van alles uit. Alles in het teken van nieuwsgierigheid en om ervan te leren. Is het eenmaal bekend, dan weten ze wat het is, wat het met je doet of wat je er mee kunt. Alles stoppen ze in de mond, proeven, ruiken en voelen overal aanzitten tot vervelens aan toe.

Is ze dit aangeleerd om het zo te doen? Het is instinctief dat jonge kinderen dit doen.
Wat doen wij als ouder, enerzijds leren we ze eigenlijk de nieuwsgierigheid af en anderzijds proberen we ze te leren wat goed of niet goed voor ze is. Dit gaat de rest van je leven zo door. Door ervaring leer je. Zelfs wij als volwassenen moeten eigenlijk nog nieuwsgierig zijn om achter dingen te komen. Hoe werkt die iPhone nu? Welke instellingen zijn het beste? Wat kun je nog meer doen om goede lessen te geven?


Nieuwsgierigheid is naast een aangeboren ook een zich ontwikkelend eigenschap. Nieuwsgierigheid kan worden versterkt of worden geremd door de omgeving. Ouders remmen nieuwsgierigheid af uit bezorgdheid en/ of omdat ze zelf misschien beter weten wat de gevolgen zijn en de jonge kroost willen beschermen. Zeker zal ook meespelen dat ze proberen de jonge kinderen iets te leren.

Nieuwsgierigheid stimuleert interactie met de omgeving. Gelukkig is de mens een proactief op zich staand uniek handelend individu. Vanuit dat oogpunt is er een onderliggende behoefte om aan nieuwe ervaringen en kennis te komen.

Ontdekken wat er in je omgeving gebeurt, plaatsvindt of afspeelt. De wereld om je heen wordt begrepen en dus ontdekt.

Eenmaal ontdekt en dus kennis opgedaan zou moeten uitnodigen om weer iets nieuws te willen ontdekken of om nog nieuwsgieriger te worden.

De tegenhanger van nieuwsgierigheid is misschien wel vrees. Vrees voor het nieuwe....

Wat doet dat met mij en hoe overleef ik dat? Vrees dat je iets zal overkomen.

Nieuwsgierigheid en vrees voor het nieuwe en dus het onbekende zullen altijd naast elkaar blijven bestaan. Het nieuwe van de ontdekking versus de vrees voor het onbekende.

Werken en leren met nieuwsgierige studenten en docenten maakt het werk vele malen leuker en een stuk gemakkelijker voor iedereen. Helaas weten we maar al te goed dat dit niet de dagelijkse praktijk is. Sommige studenten komen maar moeilijk tot een dusdanige actieve houding dat ze nieuwsgierig zijn/ worden. Studenten worden dan bestempeld als lui, ongeïnteresseerd en dus ongemotiveerd. Als de motivatie bij de docenten onvoldoende aanwezig is zal deze de student niet goed aanzetten tot nieuwsgierigheid en dus ontdekken.

De cruciale vraag is dan ook hoe kun je studenten nieuwsgierig maken. Als je dit kunt bereiken gaat leren wellicht vanzelf. De intrinsieke motivatie zal alleen maar toe nemen.
Hetzelfde geldt voor de medewerkers binnen een school: Hoe kun je deze nieuwsgierig maken dat ook zij willen ontdekken? Op deze manier stimuleer je de intrinsieke motivatie van de docent.

Wat zou het teweeg brengen als iedereen nieuwsgierig zou zijn naar nieuwe dingen? Een grote ontdekkingstocht naar het onbekende.

Dit zou iets zijn voor de didactische en pedagogische aanpak van een team professionals. Een aanpak die uitgaat van het ontwikkelen van nieuwsgierigheid!

Een nieuwe bakker

Zaterdagmorgen ga ik altijd naar de bakker. Lekker brood voor het weekend en een kleine voorraad in de diepvries. Doordeweeks hebben we het te druk om naar de bakker te gaan.

In de winkel zie je elke zaterdag dezelfde mensen. Al jaren hoor je ze hetzelfde bestellen. Dat doe ik trouwens ook.

Vanmorgen was echter een bijzondere ervaring.
Al weken heeft de bakker aangekondigd dat er een nieuwe bakker zou komen. Een overname door een collega uit een ander dorp. Met folders en krantenartikelen werden we als consument erop voorbereid dat er wijzigingen zouden komen. Ander brood, ander assortiment, ander uiterlijk.

Vandaag was voor de zaterdagmorgen klanten de eerste confrontatie met de nieuwe broodlijn. Hoe bijzonder is het om zelf te voelen en te zien wat dit met je doet, zowel bij de andere vaste klanten als bij het personeel zie je dat aan hun houding en uitstraling, vertwijfeling, zoekende. Hier blijkt maar weer eens dat een verandering accepteren niet makkelijk is. Dat heeft tijd nodig.

Ik hoor de klant voor mij zeggen: 'Ik wil graag het brood welk altijd links boven lag!' Sorry zegt de winkeldame, dat hebben we niet meer, gelukkig draagt ze enkele alternatieven aan. Met een wantrouwende blik kiest de klant een brood. Zal mij benieuwen hoor ik haar zeggen.

Aan het personeel bespeur ik ook een gewenningsproces. De kassa werkt anders, de bestellingen terugvinden is niet makkelijk en ze moeten veel adviezen geven over het assortiment. Met als gevolg, het duurt langer. Elke klant is langer bezig met kiezen en dus keuzes maken. Ook dat levert een vervelende situatie op.

Toen ik binnenkwam zag ik al dat er iets veranderd was. Het zonnepitbrood, welke wij al jaren eten, was er niet meer. Op de plek waar dit altijd lag, lag iets anders. Er ontstaat twijfel bij het zien van al die nieuwe broden. Slik, wat nu........

Welk brood zou lekker zijn en welk brood is hetzelfde als 'vroeger (vorige week)'? Hoe reageren ze thuis als ik met iets anders thuis kom? Alom vertwijfeling, gelukkig ook bij de andere klanten, om me heen hoor ik, 'oh wat jammer', 'wat lijkt erop', 'dan doe maar wat minder, ik wil het eerst proberen'.

Mijn beurt:

Ik moest me ter plekke ook aanpassen, geen klein suikerbrood meer van 400 gram, maar van 600 gram. Geen rond zonnepitbrood meer maar een vierkant zonnepitbrood welk er het beste op lijkt volgens de verkoopster. Geen bruine bollen per 5 verpakt maar per 6. Kies ik nu één of twee zakken. Had er altijd twee dus 10. Tjee, wat een vertwijfeling, 6 broodjes of 12. Ik kies 1 zak dus 6 broodjes.

Ik ben benieuwd of er volgende week een opstand komt van de klant, 'ik wil mijn oude brood terug'. of ik zie de oude vaste klant niet meer terug. Eerst nog maar eens een andere bakker uitproberen. Helaas is er dan niet veel keus. Er zijn niet veel bakkers meer in het dorp.

Geef de bakker een kans, zou ik zeggen.

Is de bakkers verandering een verbetering? De tijd zal het leren, het is wennen.
Een verandering kan echter ook weleens noodzakelijk zijn, de oude bakker wilde wat anders. Dat is ook keuzes maken.

De jeugd is geweldig

Daag de student uit, geef een goede begeleiding, coach ze op een goede manier, geef als docent/ instructeur het goede voorbeeld en ze gaan ervoor. Help en ondersteun ze als ze het spoor bijster zijn, zet ze weer op het goede pad.

De afgelopen weken heb ik wederom gezien dat de jeugd tot veel grootste dingen in staat is als ze uitgedaagd worden.

Het pop-up restaurant van de Hotelschool en Arends Culinair. Samenwerking tussen school en bedrijfsleven om gedurende 2,5 week een pop-up restaurant te runnen in Venlo. Docenten/ instructeurs en de eigenaars van Arends Culinair hebben de studenten begeleid en gecoacht naar ondernemerschap. Iedereen heeft laten zien dat ze echt 2,5 week een echt restaurant kunnen runnen.
De begeleiding en coaching is gestart in november 2015 en had de afgelopen weken zijn hoogtepunt. 24Drie, het restaurant was een feit. Veel gasten hebben genoten van de jeugd. De coaching en begeleiding is het halve werk, de rest doen de studenten zelf. Docenten/ instructeurs die zelf meehelpen als het even tegenzit is het goede voorbeeld geven. Daarna weer loslaten......

De Champion Challenge, het tweede voorbeeld, een interne wedstrijd tussen zelfstandig werkende koks en zelfstandig werkende gastheren/ vrouwen. Opgezet en uitgevoerd door fanatieke betrokken vakmensen uit het bedrijfsleven. Samen met school voor de student een mooie wedstrijd georganiseerd. Je zag de studenten uitgedaagd worden door een mooie maar pittige opdracht.

Afgelopen week was de musical van de opleiding recreatie, niet van de Hotelschool, maar wel een unieke prestatie van een groep geweldige jonge mensen.
Een musical organiseren die klein begon, het zou een klein project zijn maar groeide uit tot een grootste prestatie. Twee voorstellingen in de Maaspoort Venlo. Twee geweldige avonden met dans, muziek en geen playback maar echt gezongen.

Hier ook weer, goede begeleiding, goede coaching en docenten die het voorbeeld geven door mee te spelen, te dansen en te zingen. Ook hier professionele ondersteuning van professionals uit het bedrijfsleven. De aanloop was ook hier lang, voorbereiden, oefenen, oefenen en nog eens oefenen, het heeft geloond. De musical "De Drie Musketiers" met de pakkende slogan "Eén voor allen, allen voor één". Studenten, docenten/ instructeurs met bedrijfsleven, allen met één doel voor ogen, presteren voor een geweldige prestatie.

Kennis en ervaring van het bedrijfsleven bij projecten op school, hoe geweldig is dat. Daardoor kun je de studenten beter uitdagen en motiveren tot grootste prestaties. Het is echter.....

Binnen vier weken 3 geweldige projecten van en door studenten. Alle 3 de projecten om de student te laten groeien in zijn vakmanschap, samen met het bedrijfsleven.

Dat is de toekomst, meer samen. "Eén voor allen, allen voor één"

Opstappen en uitstappen

Het onderwijs wordt niet van vandaag op morgen beter....

Het wordt beter als we bereid zijn om te investeren. Natuurlijk zegt iedereen dan laat de organisatie maar in mij investeren. Dat ik een scholing moet volgen is een taak van de baas, die moet tijd en geld vrij maken voor mij, voor mijn ontwikkeling.

Voor mij!! Omdat de baas het wil! Vreselijke woorden.

Zo krijg je naar mijn mening over een paar jaar geen beter onderwijs. Beter onderwijs begint bij jezelf, wil jij een authentieke medewerker zijn die zich inzet om de student te laten ontwikkelen.

Is de eerste stap dan niet dat jij als onderwijsmedewerker je wilt ontwikkelen? Zelfs zonder dat je baas zegt dat je je moet scholen. De motivatie om te scholen begint bij jezelf. Intrinsieke motivatie om het beste uit jezelf te halen zodat je het beste uit de student kunt halen.

De persoonlijke ontwikkeling van een onderwijsteam doe je door een professionele uitstraling te creëren. Een omgeving waar ontwikkeling voelbaar is bij iedereen, bij de medewerker en bij de student. Zelfs bij de medewerkers die niet direct betrokken zijn bij het onderwijs. Dus ook de facilitaire ondersteuning en andere ondersteunende diensten. Iedereen straalt zijn eigen professie uit en draagt dit uit.....

Medewerkers trainen doe je met elkaar, niet alleen losse vakcursussen (deze trouwens ook) maar langdurige aandacht voor ontwikkeling. De druppel wordt vanzelf een vlek en spreidt zich uit over een team of organisatie. Een professionele organisatie. Met kleine stappen vooruit, waar elke medewerker in zijn professie (van docent tot conciërge) zich thuis voelt en dus tevredener zijn werk uitoefent.

Ik omarm de werkwijze van Stichting Leerkracht, ondertussen ben ik ook al zover dat de naam niet alleen moet zijn 'Stichting Leerkracht'. Het gaat verder dan alleen de onderwijsmedewerkers. Ook de receptie mevrouw, de kantine medewerker en de conciërge hebben een professie en dragen bij aan een professionele omgeving waarin de student het beste leert.

Het zou moeten zijn "Stichting Kwaliteit Schoolmedewerkers".

De trein gaat verder, ondertussen moeten ook de niet onderwijsgevenden opstappen om bij te blijven. Hoe ziet het toekomstgericht onderwijs eruit is voor hun ook van wezenlijk belang? Van mij zijn ze welkom en mogen gratis mee bij de onderwijsontwikkeling. Ik ga ze vragen om op te stappen. Hoe kunnen ze anders ondersteunend zijn aan de ontwikkeling van een student.

Trouwens,

Ik heb het de laatste tijd alleen maar over dat de trein voortgaat en wie er niet opzit niet meer mee kan komen. Er is ook niets mis mee om uit te stappen als je er achter komt dat je op de verkeerde trein zit.

Opstappen en uitstappen kan op hetzelfde station.

Vaardig, waardig en aardig toekomstig onderwijs

Afgelopen week gesproken met een teamlid die studeert aan de Fontys Lerarenopleiding Consumptieve Technieken ofwel docent gastronomie.....

Hij worstelde met een thema voor een onderzoek en had een recent document via de Hogeschool gekregen waar hij mee aan de slag ging. Hier hebben we samen getracht een weg in te vinden.

Het document heet: 'Ons Onderwijs2032'.


https://www.youtube.com/watch?v=DpImMcurjkM


Aangezien ik wel houd van deze materie heb ik me dit weekend eens uitgeleefd op het advies van het onderwijsplatform. Ik was benieuwd waar ons onderwijs naar toe gaat.

Wat wil het toeval vandaag werd ditzelfde document aangehaald tijdens een management dag van Gilde Opleidingen. Waar staan we met het onderwijs van Gilde Opleidingen nu en waar willen we naar toe?

De highlights in een korte uiteenzetting.

Het onderwijs van de toekomst:
Onderwijs prikkelt en stimuleert creativiteit, nieuwsgierigheid en creëert ruimte voor een blijvende ontwikkeling van de student. Studenten leren omgaan met vrijheid en verantwoordelijkheid. Studenten leren de kansen van de digitale wereld benutten.

Wauw, in onze ontwikkeling naar de nieuwe kwalificatiedossiers en onze opbouw bij de Hotelschool en de Bakkerij opleidingen willen we dat ook. We lopen eens voor .......

De student van de toekomst:
De student wil persoonlijke ontwikkeling en heeft aandacht nodig, moet taal-, reken- en digitaal vaardig zijn. De student heeft kennis van de wereld en bezit maatschappelijk- en sociale vaardigheden.

Wauw, dit past bij de 21ste century skills die we aan het omarmen zijn in ons onderwijs, we starten hiermee volgend schooljaar.

De samenhang:
Samenhangend aanbod zichtbaar maken ofwel kennis en vaardigheden van de verschillende vakken combineren en dus grenzen doorbreken, muren en obstakels tussen vakken laten vervagen.

Wauw, dit zijn we nu aan het ontwikkelen dat er meer begrip en zicht komt op elkaars werk en lessen.

De extra's:
Meer mogelijkheden voor verdieping en verbreding.

Wauw, de keuzedelen krijgen een plek.








Het oordeel over de student:
Niet alleen 'meten' door te examineren maar ook door de ontwikkeling van de student 'merkbaar' te maken.

Wauw, wij zijn een instrument aan het bedenken hoe je een student breder kunt meten en niet alleen met een cijfer voor een examen/ toets.


Ons Onderwijs wordt vaardig, waardig en aardig in de voor ons nabije toekomst.
Gelukkig hoef ik niet te wachten tot 2032, de trein is al aan het rijden. Zelfs de ambitie van Gilde Opleidingen, de raket naar de toekomst wordt gebouwd.

De conclusie van vandaag was echter ook voor mij laat de trein niet te hard van stapel lopen, langzaam op gang komen, met veel tussenstations en nog ruimte om op te stappen.

Op naar de horizon...... daar staat een raket en eerst ervoor zorgen dat de basis op orde is.

Vasten en bezinning

Die tijd is nu aangebroken. Na Carnaval (Aswoensdag) begint de periode van vasten en bezinning. Bezinning waarover? De gepleegde zonden tijdens Carnaval of bedoelen we wat anders?

Over wat er allemaal met Carnaval gebeurt is dat kan maar beter bij Carnaval blijven :).
Nu eens rustig stilstaan en bezinnen waar we mee bezig zijn is natuurlijk wel belangrijk. Al die innovatie die maar door raast en niet tot rust komt!

Zelfs de innovatie bij Valentijnsdag is merkbaar. Kreeg of verstuurde je vroeger een kaart of schreef je een klein briefje, nee de innovatie van Valentijnsdag is zelfs een Valentijns app, en de Valentijns e-cards. 
Restaurants spelen ook graag in op deze dag met Valentijns menu's. Het hoort allemaal bij deze tijd.

Heerlijk deze innovatie.

Maar terug naar het vasten en de bezinning. Vasten wil zeggen je onthouden van eten en drinken. Dat is sowieso niet goed voor onze branche. Dus laten we het vasten maar overslaan. Met alle innovatieve aanpassingen op school hebben we de gasten nodig voor ons leerproces. Dus niet vasten.... Komen eten en drinken bij ons dat is belangrijk, dan kunnen we vakmensen opleiden en klaar stomen voor het bedrijfsleven.


De nieuwe uitstraling aan het gebouw, het nieuwe meubilair in de brasserie en het restaurant moeten juist weer inspiratie stimuleren voor onze medewerkers en studenten.

De bezinning voor dit moment zou zijn: Hoe richten we ons onderwijs in voor het nieuwe schooljaar? Stilstaan bij de verplichte uren Nederlands, Engels en rekenen die Gilde 'voorschrijft', waardoor er minder uren aan andere vakken besteedt (kunnen) worden.
Wij willen wel een vakopleiding zijn en blijven, hierbij is taal en rekenen zeker ook heel belangrijk. De invoering van de nieuwe kwalificatiedossiers en de keuzedelen. Allemaal innovatie maar wel heel veel tegelijk. Nieuwe regels die steeds weer verschijnen en landelijke aanpassingen waar je weer rekening mee moet houden.

Heel veel wat nu voorgeschreven wordt gaat ten koste van het 'vakonderwijs' en de identiteit van de afdeling.
Dus nu na Carnaval, iedereen is weer nuchter, bijgekomen van de skivakantie en er staan 40 dagen voor bezinning......

Het is goed om die dagen eens te gebruiken.

Een tekort aan koks en een tekort aan gastheren/ vrouwen.

Een bijzonder artikel in de Limburger van zaterdag 21 november over het tekort aan koks. Deze week werd mij door de krant ook gevraagd of dit herkenbaar was voor Hotelschool Venlo, dat klopt en dit staat ook in het artikel.

Als wij niet waakzaam zijn kan het zomaar zijn dat de koksopleiding straks niet voldoende jonge enthousiaste koks opleidt. Jonge koks die weten wat ze doen, een (ambachtelijk) vak geleerd hebben. Stel dat deze er straks niet meer zijn dan is er voor ons allen een groot probleem, dan kunnen we niet meer naar een restaurant om te genieten van een avondje 'beleving'.
Dat zou toch wel heel jammer zijn, net nu het weer beter met de economie gaat en nu we weer meer gaan uit eten dan jaren geleden.

Wat ik echter vergeten ben om te vermelden in het artikel is dat we nu al een tekort hebben aan goede gastheren en gastvrouwen. Het beroep dat ervoor zorgt dat het uit eten ook echt een beleving is, de gastheer/ vrouw heeft aandacht voor de gast, de gastheer/ vrouw is een vakman die weet hoe hij de gast kan raken. Vakmanschap, sociale vaardigheden, flexibel en de gast op de eerste plaats zetten.

Een kok kan niet zonder de gastheer/ vrouw en andersom, samen vormen ze een team voor de gast. Laten we dus beide beroepen in stand houden. We willen met de Hotelschool innovatief zijn. We willen ook het vakmanschap behouden. Traditioneel vakmanschap combineren met nieuwe innovatieve keuzes in de opleiding. Zo gaan we op weg naar een mooie toekomst.

Genieten doen we dankzij beide beroepen.