Diploma-uitreiking: Een stroming verder .....

De diploma-uitreiking 2016 zit er weer op

Een paar jaar geleden stapte je op een boot. Een Hospitality cruise voor de boeg, met verschillende afdelingen en niveaus. Als bemanning fungeerden de docenten en de medewerkers. De crew zorgde er elke dag weer voor dat de boot kon varen. De klasgenoten waren de medepassagiers. Lekker met z'n allen de rivier afvaren.

Al snel kwam je erachter dat er veel nieuwe dingen aan boord waren. Keek je naar buiten dan zag je soms je ouders/ verzorgers/ vriend/  vriendin, die nog even over de dijk meereden om te zwaaien en te kijken of het goed ging. Gaande weg zag je steeds meer andere mensen op de oevers staan. Stagebedrijven, gastsprekers en examinatoren. Ze hadden allemaal belangstelling voor je. Dus de boot werd af en toe stil gelegd aan een steiger, laat ze aan boord komen en eens horen wat ze te vertellen hebben.

De boot ging langzaam stroom afwaarts, echter soms weer terug stroomopwaarts, en dat viel dan niet mee, tegen de stroom in varen. Even iets herhalen of opnieuw doen. Soms was je wat vergeten en moest de boot terug. De boot was ook wel handig om snel iets overboord te gooien, wat je niet leuk vond, het verdween onder water en niemand had dat in de gaten. Pfffff, dat zorgde dan voor wat opluchting.

Op de boot waren verschillende dingen aanwezig, veel kon door iedereen gebruikt worden;

Bloem, water, boter en eieren om een soes te maken.

Bloem, water, boter en room voor een crème soep.

Water, melk, koffiebonen voor een cappuccino.

Rekensommen, ontleden en solliciteren voor je algemene vorming.

Leidinggeven, winst en verlies en de marketingmix voor een management fundament.

Take over, pop-up, jeugd vakwedstrijd, champion challenge, kerstweek, benefietdiner en excursies voor de afwisseling.

Uitgevallen lessen, vervelende docenten, irritante toetsen voor het echte schoolgevoel. Allemaal aanwezig en herkenbaar.

Voor iedereen echter ook plezier, een glimlach, trots zijn op wat je gepresteerd hebt, allemaal ingrediënten voor een geweldige toekomst.

De rivier komt echter tot zijn einde. We merken dat aan de stroomversnelling en de ongerustheid van de afgelopen tijd, examenstress en de deadlines om nog iets in te leveren!

Wat gebeurt er straks na die stroomversnelling?

Een nieuwe rivier! Een andere boot! Nieuwe stromingen! Een open zee!

Wie weet!

Een nieuwe fase breekt aan, weer wennen aan een nieuwe boot en een nieuwe bemanning.

Niets is zeker en alles om je heen is anders, dit is wennen en dat vergt iets van je aanpassingsvermogen. Sta in ieder geval open voor nieuwe dingen, dat maakt je uiteindelijk tot een ervaren reiziger.

Ga echter niet benedendeks zitten, dan zie je niet waar je naar toe gaat. Bovendien ben je dan sneller 'zee'ziek en geef je sneller op.

Succes met je nieuwe reis en een mooie horizon in het vooruitzicht.

 

Proost

Nieuwsgierigheid

Ontdekken is leuker dan weten

Jonge kinderen zijn continue bezig om te ontdekken, zitten overal aan, proberen van alles uit. Alles in het teken van nieuwsgierigheid en om ervan te leren. Is het eenmaal bekend, dan weten ze wat het is, wat het met je doet of wat je er mee kunt. Alles stoppen ze in de mond, proeven, ruiken en voelen overal aanzitten tot vervelens aan toe.

Is ze dit aangeleerd om het zo te doen? Het is instinctief dat jonge kinderen dit doen.
Wat doen wij als ouder, enerzijds leren we ze eigenlijk de nieuwsgierigheid af en anderzijds proberen we ze te leren wat goed of niet goed voor ze is. Dit gaat de rest van je leven zo door. Door ervaring leer je. Zelfs wij als volwassenen moeten eigenlijk nog nieuwsgierig zijn om achter dingen te komen. Hoe werkt die iPhone nu? Welke instellingen zijn het beste? Wat kun je nog meer doen om goede lessen te geven?


Nieuwsgierigheid is naast een aangeboren ook een zich ontwikkelend eigenschap. Nieuwsgierigheid kan worden versterkt of worden geremd door de omgeving. Ouders remmen nieuwsgierigheid af uit bezorgdheid en/ of omdat ze zelf misschien beter weten wat de gevolgen zijn en de jonge kroost willen beschermen. Zeker zal ook meespelen dat ze proberen de jonge kinderen iets te leren.

Nieuwsgierigheid stimuleert interactie met de omgeving. Gelukkig is de mens een proactief op zich staand uniek handelend individu. Vanuit dat oogpunt is er een onderliggende behoefte om aan nieuwe ervaringen en kennis te komen.

Ontdekken wat er in je omgeving gebeurt, plaatsvindt of afspeelt. De wereld om je heen wordt begrepen en dus ontdekt.

Eenmaal ontdekt en dus kennis opgedaan zou moeten uitnodigen om weer iets nieuws te willen ontdekken of om nog nieuwsgieriger te worden.

De tegenhanger van nieuwsgierigheid is misschien wel vrees. Vrees voor het nieuwe....

Wat doet dat met mij en hoe overleef ik dat? Vrees dat je iets zal overkomen.

Nieuwsgierigheid en vrees voor het nieuwe en dus het onbekende zullen altijd naast elkaar blijven bestaan. Het nieuwe van de ontdekking versus de vrees voor het onbekende.

Werken en leren met nieuwsgierige studenten en docenten maakt het werk vele malen leuker en een stuk gemakkelijker voor iedereen. Helaas weten we maar al te goed dat dit niet de dagelijkse praktijk is. Sommige studenten komen maar moeilijk tot een dusdanige actieve houding dat ze nieuwsgierig zijn/ worden. Studenten worden dan bestempeld als lui, ongeïnteresseerd en dus ongemotiveerd. Als de motivatie bij de docenten onvoldoende aanwezig is zal deze de student niet goed aanzetten tot nieuwsgierigheid en dus ontdekken.

De cruciale vraag is dan ook hoe kun je studenten nieuwsgierig maken. Als je dit kunt bereiken gaat leren wellicht vanzelf. De intrinsieke motivatie zal alleen maar toe nemen.
Hetzelfde geldt voor de medewerkers binnen een school: Hoe kun je deze nieuwsgierig maken dat ook zij willen ontdekken? Op deze manier stimuleer je de intrinsieke motivatie van de docent.

Wat zou het teweeg brengen als iedereen nieuwsgierig zou zijn naar nieuwe dingen? Een grote ontdekkingstocht naar het onbekende.

Dit zou iets zijn voor de didactische en pedagogische aanpak van een team professionals. Een aanpak die uitgaat van het ontwikkelen van nieuwsgierigheid!

Verbondenheid

Een synoniem voor verbondenheid is een band met elkaar hebben.

'Band of Brothers', de titel van een serie over een groep Amerikaanse soldaten (Screaming Eagles) tijdens de 2e wereldoorlog. Gisteravond heb ik, sinds lange tijd, weer een stukje gezien over de 'band' van deze soldaten tijdens de gevechten bij Bastogne. Ook al is het tv en een serie het raakte mij wel!

Doordat ik er niet bij was kan ik niet weten hoe het echt is geweest. Als je de beelden ziet lijkt het me echt een verschrikking. Des te meer kan ik me voorstellen dat er in zo'n situatie saamhorigheid, solidariteit, binding, een verstandhouding en een lotsverbondenheid moet zijn om dit te overleven.

De 'band' of de verbondenheid die je met elkaar hebt zie je overal. Thuis met je gezin, in je woonomgeving, met je ouders, broers en zussen.

Je ziet het ook in de sport, wil je winnen dan kun je alle woorden die bij de Screaming Eagles belangrijk waren kopiëren. Zonder een soort van verbondenheid win je niet in de sport.

De verbondenheid zie je ook op het werk, iets bindt je in/ aan het werk.

Dit kunnen de collega's zijn, het product welk geproduceerd wordt, het kan de leidinggevende zijn, dezelfde passie of in het onderwijs zelfs de studenten. Een 'band' omdat je aan dezelfde opleiding les geeft, hetzelfde vak onderwijst. Een collegiale 'band' zal niet de eerste reden zijn om ergens te gaan werken. Je gaat ergens werken vanwege een andere 'band', het product, de passie of het vak. Een 'band' aangaan met de collega's gebeurt als je elkaar beter kent. De soldaten van 'Screaming Eagles' waren in eerste instanties onbekenden van elkaar en streden uiteindelijk samen om hetzelfde doel, vrijheid.

Bijzonder is het dan ook dat docenten vaak alleen in de klas staan, de verbondenheid wordt dan gecreëerd met de student. Als de verbondenheid echter niet wederzijds is kan de binding, de relatie er onderdoor gaan. Vaak is dan de verstandhouding niet best. Les geven wordt dan alleen maar moeilijker, geen 'band' met elkaar, geen saamhorigheid en dus geen verbondenheid en daardoor wellicht met minder plezier voor de klas.

De verbondenheid buiten de klas zit hem in de collega's, het vakgebied of een opleiding. De kracht van een 'band' gaat echter verder dan je directe collega's.

Verbondenheid is noodzakelijk met alle collega's, de leidinggevende, de facilitaire ondersteuning, het bedrijfsleven en de studenten. Als je je niet verbonden voelt met de student ga je beginnen aan een individueel gevecht. Iedereen die een gevecht wil winnen heeft het dan zwaar, een 'gevecht' win je niet alleen. Een gevecht win je alleen als er een 'band' en dus verbondenheid is.

Daarom ben ik blij dat we met twee 'banden' gaan werken. Een horizontale 'band' die opleidingsoverstijgend per leerjaar is en met een verticale 'band' die opleidingsspecifiek is. Beide 'banden' versterken elkaar. Vooral omdat verschillende persoonlijkheden en verschillende individuele competenties bij elkaar komen. Dat lijkt mij geweldig om zo de student optimaal te ontwikkelen en te begeleiden. Samen om te ontwikkelen en niet alleen om te vechten.

Dit zag je ook bij de 'Screaming Eagles', verschillende persoonlijkheden die met elkaar verbonden waren.

Verbondenheid speelt een grote rol bij intrinsieke motivatie.